De bijbel vertelt het eerlijke verhaal: in plaats van te leven in Gods liefde en die van elkaar, gaven mensen er de voorkeur aan om zelf voor god te gaan spelen. Ze dachten er wijzer van te worden, maar opschieten deed het niet. Met dat de liefde zoek raakte, keken ze ineens met andere ogen naar elkaar.

Genesis 3 vers 7 en 16b

Er staat heel opvallend: “Ze zagen dat ze naakt waren”. Dat hadden ze natuurlijk allang gezien, maar toen hadden ze er met volle teugen van genoten. Open en bloot zich onbekommerd aan elkaar gegeven. Zonder achterdocht of argwaan. Van afstand en ongemakkelijkheid was geen sprake. Maar nu, nu ze beide vooral gaan voor zichzelf, is de onbevangenheid weg en schermen zij zich voor elkaar af. Er staat heel opvallend: “Ze maakten lendenschorten voor zichzelf”. Ze sloten zich op in hun eigen wereldje en bekeken elkaar van een afstand.

Even verderop wordt die scheve verhouding door God heel raak beschreven als hij tegen Eva zegt: ‘Van nu af aan zal je man over je heersen.’ In plaats van je onvoorwaardelijk lief te hebben zal hij geneigd zijn zich te laten gelden. En andersom: ‘Jij zult ontzettend verlangen naar zijn aandacht, dat hij je ziet, daar alles aan doen, maar geregeld zul je eraan tekort komen.’ Je kunt het overigens ook andersom vertalen: ‘Je zult steeds proberen hem te slim af te zijn om hem zo de baas te worden.’

Kort en goed: het wordt vechten om aandacht en ruimte. Nou, dat is niet uit de lucht gegrepen, maar zo herkenbaar als wat. Wat dat betreft is de bijbel geen raar boek, maar door en door realistisch. Het verhaalt hoe kwetsbaar de liefde is geworden. Het verlangen van ooit blijft: we willen niets liever dan geliefd worden. Maar om die liefde te leven en te geven, nee dat valt niet mee. Met andere woorden: de vraag is nog altijd even groot, maar het aanbod is schaars geworden. Zonde!

Zo soepel als het ooit liep, zo stroef loopt het nu. Zelfs in de meest innige relaties is de liefde een roos met doorns geworden. Je omarmt en bezeert. Je bemint en verwenst. Je kunt niet zonder elkaar, maar ook lang niet altijd met elkaar. De liefde raakte gespleten, kreeg iets van een weerkerend dilemma tussen ja en nee, en kan daarom o zo veelbelovend beginnen maar dramatisch eindigen.

Richting God was en het is niet veel beter. Toen Hij die dag, dat zij op eigen benen waren gaan staan, voorbij kwam, kropen ze angstig voor Hem weg. In plaats van diep vertrouwd was Hij voor hen nu een bedreiging geworden. En God? Ik hoor Hem roepen: “Adam, mens, waar ben je?” Het is dezelfde bezorgde roep als van een vader of moeder, als een kind kwijt is. Bij Hem is de liefde er blijkbaar niet minder op geworden. Hij heeft niet zoiets als: oké als jullie klaar zijn met Mij, dan ben Ik het met jullie. Nee, zowaar Hij ons liefheeft, blijven we Hem aan het hart gaan.

Wel triest, dat toen die twee voor de dag kwamen, ze alleen maar brutaal konden reageren. Ik hoor althans geen spoortje van berouw of van verlangen. Het is er daarna niet veel beter op geworden. Gaat het over God, dan zijn mensen afwisselend bang en brutaal en meestal iets er tussenin. Van berouw of verlangen is in de regel geen sprake. Eén ding is zeker, de liefde is ver zoek. Zonde!

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *